MORE THAN A POEM: BERLIN SKY

ΠΤΩΣΗ ΚΙΤΡΙΝΟΥ ΦΥΛΛΟΥ

Ένωση με το απόλυτο γιατί.
Υδρίες γεμάτες αδιέξοδα τα κεφάλια μας.
Αναζητούν Ατλαντίδες. Όνειρα αληθινά.
Λυγίζουν μπροστά στο βέλος του χρόνου.
Ωδική βοήθεια απο σειρήνες. Προσωπεία παντού.
Ταινίες με λίγους βαριεστημένους θεατές οι ζωές μας.
Τρεμοσβήνουν σε λευκά κελιά.

ΟΜΗΡΟΣ ΣΕ ΟΜΗΡΙΑ

Κάτι φωνάζει στις λέξεις. Χωρίς λέξεις.
Αυτές τρέχουν τρομαγμένες να οργανωθούν.
Νοηματοδοτούν το καθετί για να δώσουν νόημα
στην ύπαρξη τους.
Σα να γεννιέμαι κάθε στιγμή απο αυτή τη πηχτή
θάλασσα.
Ωσπου να ξεβραστώ στα ανοιχτά της.

ΥΠΝΟΣ ΧΩΡΙΣ ΟΝΕΙΡΟ

Πριν ανοίξουν και κλείσουν τα μάτια.
Νίκες σχηματίζονται στο κρανίο.
Κούφιο κρανίο, γεμάτο τρύπες, γράφει ιστορία.
Για να παίζουμε κρυφτό μαζί.

ΗΤΤΗΜΕΝΟΣ

Ρίγος για αυτά που δεν μπορώ να δω.
Ερμητικά κλειστές οι πύλες της ενόρασης.
Μην δραπετέψω απο το κλουβί μου.
Οριστικά με ημερομηνία λήξεως.
Σε ενα άδειο σούπερ μάρκετ.

ΕΠΑΝΩ

Κατάνυξη κάτω απο τα αστέρια.
Ρωτάνε συνεχώς κάτι απλό.
Ίσως κάτι να ξέρει το σκοτάδι.
Και τυφλώνει σαν το φώς.
Ομοούσια η σιωπή τους.

ΚΥΔΩΝΙΑ

Κυδωνία. Γη ονείρων
Ύψωσες το ανάστημα σου.
Κοίμησες την θλίψη των ημερών.
Νίκησες τον αεροστεγώς κλεισμένο φόβο τους.

Όπως γλιστρώ στους υγρούς διάφανους
θόλους σου.
Συνειδητοποιώ ότι το απέραντο δεν ήταν ποτέ φυλακή.